Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czytane. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czytane. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 30 stycznia 2012

w pełnym rozkwicie

sezon sesyjny w pełnym rozkwicie, całe 7 egzaminów z czego jak na razie ponad połowa już za mną. dziś z samego rana (o 8 - jak można pisać egzamin w środku nocy) odbył się kolejny.
szczerze powiedziawszy mam dość już egzaminów i wszystkich innych uczelnianych wymysłów. chciałabym się oderwać od tego wszystkiego ale nie mam kiedy. bo już w przyszły poniedziałek rozpoczyna się nowy semestr (ach te skrócone czasy dzięki kochanemu euro).

no, tak żeby się oderwać od socjologicznej i ekonomicznej literatury postanowiłam zrobić zakładkę. wpisuje się chyba powoli w ten przeszłomiesięczny walentynkowy klimat:



zakładka znalazła miejsce na podręcznej książce rozlewiskowej, która w pogotowiu dla odstresowania czeka koło łóżka.

...

nie mogę od kilku miesięcy uwolnić się od pwnych ślicznie pachnących kwiatów. chyba wicie o jakie chodzi. wprowadzają wiosenny klimat do domu i ten zapach... 


hiacynty królują na moich oknach i komodach od wczesnego grudnia. nie było tygodnia bez nowych kwitnących nabytków.
cebulki magazynuję do ogródka na wiosnę.

jak na razie tyle. wracam do nauki, bo kolejny egzamin już w środę.
jak się ogarnę z tą sesją to muszę wrócić do szycia.
albo...
tak jakoś wrzeciono chodzi mi po głowie.
ale cii...

ściskam.
u mnie -13 rano było.
więc nie marznijcie!

wtorek, 3 stycznia 2012

już noworocznie

pochwalę się Wam co robiłam na Sylwestra.
 mówiłam, że czekam na wyjazd kończący stary rok. no i zostałam wywieziona do Karpacza na kilka dni, gdzie stawiałam pierwsze kroki na nartach biegowych, co było już od roku nie tylko moim marzeniem. 
a wiadomo, marzenia trzeba spełniać, więc biegałam na nartach w śnieżnym (jupi!) otoczeniu Karkonoszy. upadałam ile wlezie i śmiałam się leżąc na śniegu ze skrzyżowanymi nartami. ale powiem szczerze, lubię to! i mam nadzieję, że już niedługo powtórzę wyczyn.


a teraz troszkę prezentowo. czyli literacki przegląd tego co czekało na mnie pod choinką i jednocześnie tego z  czym spędzam ostatnie wieczory:


literatura ciężka i pokaźna, aż mam wrażenie, że regał niedługo się ugnie.
sporo inspiracji, nie tylko kulinarnych, ale oczywiście i hendmejdowych.
do tego trochę tradycji i opowieści o silnych i fascynujących kobietach.
pod choinką znalazłam też czajniczek do parzenia kawy po włosku, słoiczek kandyzowanego cukru, słodycze... aha i głośniki, żebym lepiej słyszała wszystkie dźwięki muzyki.

a powracając do podróży już Noworocznej. zatrzymaliśmy się w Jeleniej Górze (która mi się coraz bardziej podoba) i zachwyciłam się wieloma wystawami, między innymi sklepu z produktami eko i z wyposażeniem wnętrz. żałuje jedynie, że z uwagi na 1.01 były zamknięte, ale pewnie dzięki temu mój portfel odetchnął z ulgą:


przepraszam za jakość zdjęcia, ale wieszaczki były przecudnej urody:


to jeszcze nie koniec. jak wiadomo w większości sklepów rozpoczynają się lub trwają już wyprzedaże. więc i ja się skusiłam na zakupowe szaleństwo tym razem biżuteryjne i dodatkowe. oto mała cząstka upolowanych rzeczy:


i na sam koniec. no może tylko dla wytrwałych. wczorajszy wypiek, czyli dawno nie robione: ciasteczka lawendowe:


a teraz kilka postanowień 'popostowych':
1.wybrać się kolejny raz na biegówki
2.ograniczyć buszowanie po wyprzedażach
3.pojechać do Jeleniej na zakupy
:)

teraz kilka słów do Was - odwiedzający i blogerki

chciałabym aby ten rok obfitował w twórcze prace,
w niezliczoną ilość weny twórczej i pomysłów,
i dużo zdrowia,
i szukania radości w najbardziej prozaicznych rzeczach.

ściskam!

poniedziałek, 12 grudnia 2011

mikołajkowe

obiecałam pokazać mikołajkowe prezenty, tak więc oto post mikołajkowy.

 wymarzony prezent mikołajkowy od największego kłamczucha mikołajowego, chyba rozpoznajecie z czyjej pracowni pochodzi?:


a jeśli nie wiecie, to powiem Wam. ta kopertówka jest prosto z piekła! od zu (czyli zuzi górskiej), której prace można podziwiać na jej blogu, o TU .

to już mój drugi nabytek z tej pracowni. pierwszy przybył do mnie w wakacje, typowo marynarska kopertówka z paski i kropki od spodu. miałam ją pokazać, ale czasu brak, no i chyba nie mam z nią zdjęcia;( a była często używana.

kolejny prezent, to taki, który sama sobie wybrałam. zresztą ten pierwszy też był wybrany, ale mikołajowi wspominałam o nim dawno... i myślałam, że nie pamięta. a tu zdziwienie.

no dobrze, do rzeczy, oto i on:


zwie się "dekoracje na Boże Narodzenie". chyba jest dość popularny w kręgach szyciowych, bo widziałam wykroje, które idealnie mi pasują do dekoracji stworzonych przez niektóre z blogowiczek.
pomocny bardzo i bardzooo inspirujący.
tylko do tej inspiracji jest potrzebna chęć i czas, a z tym to wiemy jak jest.

to był właśnie przegląd prezentów mikołajkowych. ominęłam pokazywanie skarpetek, choć są w przeuroczych kolorkach.

...

szukając prezentów dla innych, w empiku natknęłam się na reedycję pewnej książki z mojego dzieciństwa, pamiętacie taką:


uwielbiam tą okładkę, jest tak prosta i urocza.
to jest wydanie z 1953 chyba, służyło mojej mamie i służyło mi.
choć nowa książeczka ładnie wygląda, nie jest porysowana, to chyba jednak najpiękniejsza jest ta - z historią.


tyle na dziś.
mam ciężki tydzień przed sobą, ale zaglądnę tu czasem.

ściskam

p.s. jutro jest ważny dla mnie dzień, choć ja chyba go nie lubię.. to znaczy uwielbiam 13, bo to szczęśliwa liczba, jak dla mnie.
pokrótce powiem, będę świętować, może nie kolejną rocznicę wprowadzenia stanu wojennego, ale... ;)



sobota, 10 grudnia 2011

uzależniłam się

chyba od zakupów książkowych i tych ikeowskich.
jak na razie tłumaczę to sobie jako potrzebę umeblowania do końca no i prezentów świątecznych. więc książki zakupione, jako prezent mikołajkowy, urodzinowy i świąteczny.

bo zapomniałam powiedzieć, że ja uwielbiam grudzień.ponieważ ja mam tyle świąt w tym miesiącu. i tyle prezentów ;)

oto pierwszy prezent, mikołajkowy (ale nie jedyny, jeszcze będzie okazja, żeby pokazać resztę. i ten najpiękniejszy-wymarzony).


pewnie większość kojarzy tą lampę i klosz. widziałam takie na Waszych blogach, później w sklepie no i musiałam ją mieć. jest po pewnych przeróbkach-teraz jest bardziej oswojona. 
aktualnie czeka na regale, bo jej przeznaczenie będzie na komodzie koło lustra, ale to w przyszłości, mam nadzieję, że niedalekiej.


...


a tu o przepysznej, przecudownej herbatce z czeskiego filmu (taki pub we Wrocławiu). ostatnio pita w oryginale w środę, w przerwie euforii jarmarku bożonarodzeniowego na Rynku (wiem, że nie NA a W Rynku, ale tu, w miejskiej gwarze, się jakoś tak utarło). aha jarmark - moje ulubione stoisko ze srebrną biżuterią (już nawiedzone ze zdobyczą 2 par kolczyków), ogólnie sporo hendmejdu - polecam.
ale miało być o herbacie, to moja ostatnia wariacja, z owocami leśnymi i pomarańczą:


przepis jest prosty, czarna herbata (w oryginale dilmah ceylon gold), do tego 2 plasterki imbiru, cytryna naszpikowana goździkami, laska cynamonu i najważniejsze, maliny (mrożone raczej, ale podgrzane i chyba troszkę soku z butelki dodanego) podane w dzbanuszku.


ja się w herbacie zakochałam. cudowna. a najlepsze są te maliny, które można wyjadać z kubeczka na samym końcu.
ostatnio z braku malin dostałam mieszankę owoców, pominęłam truskawki a resztę dodałam mrożoną (nie podgrzaną) i trochę babcinego soku z malin, i miodu. super jak dla mnie. znajomi też chwalili.

właśnie dzięki tej herbacie moja zima jest malinowa.

...

z uwagi na dzień wolny, zagniotłam pierniczki, to znaczy ciasto. jakoś wcześniej nie było mi z tym po drodze. ciasto, według przepisu z XVII wieku, powinno leżeć tak z miesiąc do dwóch w ciemnym, zimnym miejscu - czytaj w lodówce, poleży chyba tydzień, albo półtora.

pieczenie to pikuś, ale najwięcej czasu zajmuje zdobienie, pamiętam, jak z mamą siedziałyśmy nocami i zdobiłyśmy pierniczki bo były potrzebne na szkolne kiermasze.

czekając aż masa (masło, cukier, przyprawy) ostygnie czytałam książkę, polecaną przez kilka blogowiczek, która ma być prezentem, więc nie powiem co to.
no, może ujawnię, że autorka jest apetyczna (chyba wiecie o kim mówię):


ja też mam często zimne ręce, więc jestem idealna do zagniatania ciasta :)

co do ciasta, to powiem, że kolejną moją słabością są takie małe, chrupiące przekąski... no może nie takie małe:


zdjęcie może sprzed 20 minut. 
bo ja mam tak, że to wieczorem, albo w nocy mnie napada, żeby coś ugotować. no i wtedy nie ma zmiłuj.
więc powstało 6 małych pizz.

wersja z rukolą jest super, nie zapycha, ale jest sycąca.

...

ten post był chyba dla wytrwałych.
mam nadzieję, że się i tak podobało. bo musiałam czatować z aparatem czekając na słońce, albo sama doświetlać.

ściskam!


p.s. wiecie, że ostatnio znalazłam w kieszeni mojej alpaki (tak mówię na mój kożuszek, ale wcale nie jest z alpaki) dwie pachnące laski cynamonu?  chyba święta faktycznie się zbliżają


poniedziałek, 21 listopada 2011

pomau, pomau

jak mawia mój wujek - francuz.

nadrabiam zaległości, ale najgorsze, że zaległości nie hendmejdowe. 
znów wróciłam do wieczornego czytania. organizuję sobie czas uczelniany w przepełnionym kalendarzu. ale chyba nic poza tym. choć jest coś. byłam na świątecznych zakupach w Kreaterii, ale tak fizycznie. no i nakupiłam troszkę świątecznych papierów na kartki. może uda się coś zrobić, albo w weekend albo w tygodniu... trzymajcie kciukalce!   oj... i pierniczki trzeba zagnieść... ehh

w każdym razie, wykopałam z garażu taki to świecznik, już od dawna miałam na niego chrapkę!


gdzieś, lecz nie wiadomo gdzie, jest jeszcze jeden, troszkę podobny, ale ten ładniejszy. 
tylko muszę coś wymyślić na tą rdzę, choć dodaje uroku, miło byłoby się jej pozbyć.
na moje okno to on był polewany emalią a później wypalany... więc warstwa emalii jest dorodna i śliczna.
a może ktoś ma pomysł na odrdzewienie?

...

w miniony piątek odbyło się rozdanie dyplomów mojego wydziału. bardzo sympatycznie, lecz niewiele osób postanowiło odebrać ten dokument w Auli Leopoldina.
po uroczystości zostałam zaproszona na obiad do bardzo miłej restauracji naprzeciwko Uniwersytetu w Marinie, czyli przystani jachtowej.
bardzo spodobała mi się ascetyczna ale urocza dekoracja stołu... i te kolory:


obok siebie miałam okno z widokiem na UWr. ślicznie!


a na sam koniec, a raczej, przynajmniej jak dla mnie, początek dnia, ulubione wiosenne kwiatki - hiacynty!
tej jesieni cieszą się u mnie dużym powodzeniem.
mam ich aż 5 na oknie... aż mi osłonek na doniczki brak ;)
ściskam!




czwartek, 17 listopada 2011

a czasu brak...

dawno mnie tu nie było, to znaczy byłam, ale nic nie pisałam. staram się być na bieżąco z Waszymi blogami, a ja stoję cały czas w miejscu.
pomysły się kłębią w głowie, ale cierpię na brak czasu. trochę z własnego wyboru. studiowanie dwóch kierunków z gonieniem po całym mieście jest męczące. 
nawet wczoraj chciałam zamieścić posta, ale jak przyszłam do domu o 18, będąc o 8 już na matematyce i tak cały dzień na uczelniach, to padłam i zupełnie nic mi się nie chciało.

poprawię się, obiecuję. nawet udało mi się być w Środzie Śląskiej na pewnych warsztatach prowadzonych przez Olgę z Mojego warsztatu. wymalowałam tam papier, który przyda się do świątecznych kartek, z którymi już mam opóźnienie.


dzień wolny sponsorował Uniwersytet Wrocławski z uwagi na jego święto. a przycisk do papieru to prezent od kuzynki.
UWr sponsoruje również ciekawy tydzień z dwoma wtorkami i dwoma piątkami, tak to jest, np. ja dziś mam piątek, a jutro też jest piątek... to skomplikowane do wytłumaczenia. w każdym razie w jutrzejszy piątek mam rozdanie dyplomów w Auli Leopoldina;)

dość o uczelni, no może nie tak do końca. ponieważ co roku używam kalendarz akademicki, bez którego czuję się jak bez ręki. ale z uwagi na natłok obowiązków się w nim już nie mieszczę, od nowego roku będę miała nowy, jak narazie jest brzydactwem, ale ja go upiększę scrampbookując:


widziałam dużo pomysłowych kalendarzy w Pakamerze. i postaram się coś zrobić podobnego, na własny użytek. efekty niedługo. 
a ta książeczka, pewnie znacie takie notatniki, dołączają je do rachunków, żeby obciążyć koperty. ja postaram się ją przerobić na zeszycik "must have" - mam za dużo marzeń konsumpcyjnych do spełnienia, a nie chcę o żadnym zapomnieć, więc będę je spisywać. potrzebna tylko będzie maszyna, która ostatnio wytaszczyłam tylko po to by skrócić spodnie na długoweekendową wyprawę, ale obiecuję się wziąć za nią i za siebie.


nie tylko nie mam czasu na ręczne robótki, ale również na ogarnięcie nieporządku w moim otoczeniu, choć dziś o dziwo mi się to udało (szczęśliwa). kiedyś wypatrzyłam w sklepie taki oto magnes... ten tekst stał się moją życiową mantrą, chyba cały czas był, ale sobie tego nie uświadamiałam ;)


w wolnych chwilach, jeszcze jakiś miesiąc temu zaczęłam czytywać... jak nigdy nie przepadałam za książkowymi romansidłami i takimi innymi, to ta seria mi się spodobała. może dlatego, że kiedyś też bym chciała się wyrwać z miasta i mieć takie miejsce, może być nad rozlewiskiem, gdzie czas będzie biegł inaczej i wszystko będzie takie... takie - po prostu. tak!


ku mojej wewnętrznej radości zaczęłam przejmować pewne teksty z tych książek do swojego słownictwa, tak!


noszę w sobie też trochę Karkonoszy, bo na długi weekend wybrałam się ze znajomymi do Karpacza, bardzo sympatycznie, bardzo ciepło, bardzo odpoczęłam tak psychicznie, bo fizycznie, to chyba do dziś odpoczywam.


miłego popołudnia, słonecznego, przynajmniej we Wrocloviu ;)






niedziela, 16 października 2011

zimno, zimno, coraz zimniej

wraz z nadchodzącą nieuchronnie zimą, ciemnymi porankami i lekkim przymrozkiem (wczoraj widziałam, wieczorem, na polach) przekonuję się do wełny. ale takiej prawdziwej, takiej drapiącej i takiej siwej. jest cudowna. naturalnie utrzymuje ciepło, człowiek się nie przegrzewa i do tego te szarości. cudo!
w piątek wybrałam się do wrocławskiego zoo, nawet mam kilka zdjęć z moimi zwierzęcymi faworytami, ale to później. spotkałam tam wiele zwierząt ale moją sympatię zdobyły alpaki, świnki, kozy i owce. tak naturalnie. o owieczki były takie cieplutkie... aż wpadłam na diaboliczny pomysł ostrzyżenia ich i zrobienia sobie swetra... (kupię sobie wrzeciono kiedyś, tak dla siebie w prezencie) jakoś wielki zamysł upadł z kretesem, ale w szafie znalazłam kilka motków wełnianych z owiec mojego dziadka ;> (złowieszczy uśmiech). już wiem co z nich będzie.
ale wracając do zoo to spotkałam tam również kozy wyglądające jak owce i śliczne świnki, co niedawno z Berlina przyjechały. mają oklapłe uszka, są czarne i wyglądają jak skrzyżowane z buldogiem. ale mają taki uśmiechnięty wyraz ryjków - śliczne.

dobrze, koniec opowiadania. chciało by się powiedzieć czas na zdjęcia. a tu nic. w takim sensie, laptop nadal w naprawie i nie wiem czy ożyje czy nie i kiedy to nastąpi. jestem na łasce internetu w telefonie i weekendowego serfowania na wsi. nadrabiam tygodniowe blogowe zaległości.

ale żeby nie było, że ja nic nie robię, to powiem, że wczoraj siadłam z filcem, wodą i szarym mydłem i powstały 2 broszki musztardowe (uwielbiam jakoś ostatnio ten kolor) z melanżem siwego i turkusu. pokażę jak tylko będę mogła.

jak narazie pozdrawiam i ściskam w słoneczny aczkolwiek niezbyt ciepły dzień.
idę dokończyć zaległości książkowe, aktualnie 'dom nad rozlewiskiem'.